*ನೆನಪಿನ ದೋಣಿ*
ನೆನಪಿನ ಮಂದಾರದಿ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳ
ಕಳೆದುಹೋದ ಆ ಬಾಲ್ಯವೇ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸವಿ ನೆನಪಿನ ತೋರಣ.
ನೆನಪಾದರೆ ಸಾಕು ಮನವು ತೇಲುವುದು ಹಗುರಾಗಿ
ಚಿಂತೆಗಳಿಲ್ಲದ ಆ ದಿನಗಳು ಹೋದವು ಎಲ್ಲಿಗೆ ದೂರಾಗಿ?
ಕಾಕದ ಹಿಂಡಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದ ಆ ದಿನಗಳು
ಮಳೆಯಲಿ ಕಾಗದದ ದೋಣಿ ಬಿಟ್ಟ ಸಂಭ್ರಮಗಳು.
ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ಜಗಳವಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾದ ಕ್ಷಣ
ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲದ ನಗುವಿನ ಆ ಮುಗ್ಧ ಮನ.
ಬಿಸಿಲಲಿ ಓಡಾಡಿ ಆಡಿದ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ
ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಸಾಗಿದ ಆ ದಿನದ ಸ್ಮರಣೆ.
ಕಾಲದ ಚಕ್ರದಲಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತರೂ ಇಂದು
ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಸಿಹಿ ನೆನಪು ಅಳಿಯದು ಎಂದು.
ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಯಲಿ ಅಡಿಗೆಯ ಆಟ
ದಿನವಿಡೀ ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಮಾತುಕತೆಯ ಜೋರು ಆಟ.
ಜೇಬಿನಲಿ ಕಲ್ಲು, ಗೋಲಿ, ಬಣ್ಣದ ಕಾಗದದ ಚೂರು
ಅದರೊಳಗೇ ಇತ್ತಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮೌಲ್ಯದ ಖುಷಿ.
ಅಮ್ಮನ ಕೈತುತ್ತಿನ ಆ ಸಿಹಿಯಾದ ಊಟ
ಅಪ್ಪನ ಬೆರಳ ಹಿಡಿದು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ನಡಿಗೆಯ ನೋಟ.
ನೋವು ಅಂದರೆ ಮಂಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಸಣ್ಣ ಗಾಯ ಮಾತ್ರ
ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಲು ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಕೈಗಳು.
ಕಾಲದ ಓಟದಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ದೂರ ಸಾಗಿದ್ದೇವೆ
ಆದರೆ ಮನದ ಮೂಲೆಯಲಿ ಆ ಬಾಲ್ಯವನ್ನೇ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಚಿನ್ನದ ಬಾಲ್ಯದ ಹಾದಿ
ಮಗುವಾಗಿ ಮರೆಯುವೆನು ಚಿಂತೆಗಳ ರಾಶಿಯ.
ನೇತ್ರಾಹರೀಶ್
